Dagboek van een BatEent

Laatst was ik wat rond aan het dobberen in het zuiden van het land. Je kent dat wel: op een druilerige zondag effe de zwemvliezen strekken om zo aan de nodige beweging te komen.

Het zuiden heeft me eigenlijk altijd al getrokken: niet van die druk bevaren, grote rivieren zoals je in het midden van het land hebt. Nee, meer rustig kabbelende beekjes en poeletjes vol eendenkroos (geen idee waarom ze dat zo noemen, want dat groene spul lijkt helemaal niet op een eend!). En het volk wat daar rondzwemt, he. Een(t) en al gezelligheid. Ze houden daar ook heel erg van goed ‘innemen’; goed voedsel en heerlijk water. Een neef van mij is daar nog een keer flink de fout mee ingegaan. Die dacht zichzelf op een leuk plekje te installeren vlak bij een bierbrouwerij. Dat had hij dus beter niet kunnen doen. Al na een dag ging het helemaal fout. Bleek die brouwerij allemaal reststoffen op die beek te lozen. Hierdoor steeg het promilage van mijn neef ver boven de verantwoorde vliegwaarde. Tja, en als je dan de weg over waggelt naar een andere sloot, dan kan het wel eens verkeerd aflopen. Schijnt dat hij voor het laatst gezien is, overgoten met een heerlijk sinaasappelsausje. Maar goed, dat is een heel ander verhaal!

En fin. Peddel ik rustig door de Zuid-Willemsvaart, ’s zondags maakt de professionele scheepvaart daar plaats voor pleziervaart zoals ik, zie ik in de verte opeens een MONSTER staan, niet te geloven zo groot! Ik er naartoe. Blijkt dat ‘ie op het terrein van een voormalige kruitfabriek woont. Mogelijk dat die schadelijke stoffen daar in het grondwater en de rest van zijn leefomgeving zijn getrokken en dat dit de reden is van zijn exorbitante groei.

Ik zal je snel een foto laten zien!

KWAAK!

…wat je al niet meemaakt als BatEent…!

Nou, dat ga ik je hier laten zien. Want sinds ik in het leven ben geroepen, heb ik al heel wat kilometers afgelegd!